Ne yazarız be!

Ne yaşadım ki;
Anlatayım bu dönüm noktasını?
Ne gördüm ki;
Korkayım geleceğimden?
Ne duydum ki;
Sağır olayım bu sesden?
Ne kokladım ki;
Zehir deyeyim bu gelenden?

Ne yaşadım,
Ne gördüm,
Ne duydum,
Ne kokladım,
Hissettim sadece.

Ruhumun son telleri koptu,
Çalmaz oldu.
Sokaklarım suskun oldu,
Yitik oldum.

Aradım nedeni, bende mi diye?
Bulamadım kendimde.
Nefreti araç sayan,
Şerefi es geçen,
Onuru görmeyen;
Güç tutkunu insanlarda
Buldum nedenlerimi
Ve yok olan nefesimi.

Sahip olmak ya da olmamaksa,
Onlar için tek unsur.
Yol açmamak ya da kapamak,
Bizim için asıl kusur.

Biz ödünç verdiysek bunları,
Sahip olmak için değil!
Yaşatmak için kullanın.
Kullanacaksanız bir sefil şeklinde,
Geri verin, istemeden aldıklarınıza.

Gelecek sizin çürümüş ellerinizde
Utançla yazılacaksa eğer.
Yaşamamışlıkla;
Aynı hatalardan geçsek bile.
Görmemişlikle;
Yarın bize daha uzak iken.
Duymamışlıkla;
Birbirimizi dinlemezken.
Ve koklamamışlıkla;
Güzel olan her şeyi ezerken.

Biz hissederek yazarız.
Sadece bir umut ver.
Yolumuz olsun artık!.

İsmail Andaç Iltar
29.04.2007 02.07