Antalya

Ateşin yakar beni,
Yıldızlarının altında.
İlk aşklarını yaşamıştır bir çocuk bilmeden.

Yıllar yaşlansa da,
Değişmezdir sevgim bu şehre.
Çünkü hep gömdüklerim, onun elinde.

Kokular saklıdır bende,
Bu toprağa ait.
Yaralarımdan damla damla, akandır bu aslında.

Sözlerimle sana bağırarak,
Anlat aşklarımı yalnızca.
Yazdığım her ağıtla ağla,
Gül benimle Antalya, uzaklarda.

Beni sorma bu sokaklar ardında,
Gitmiş olurum ben dökülen yaprakla.
Yaşamak zor ama savaşırım hala
Sen Unutma beni, Antalya.

Dalgalar çarpar sana,
Bu sonsuz güneşin altında.
Yüreğimde aynı atar, ben olmasam da, oralarda.

Saklı bir kenttir içimde,
Çocukluğumun geçtiği.
Sokaklarında oynadığım her oyunla büyüttü beni.

İnanırım ben sadece,
Dönecek bu çocuk toprağına.
Bir portakal ağacı ekin üstüme, huzurumla baş başa…


İsmail Andaç Iltar
13.09.2002 00.44

Bu şiir, benim üniversiteye gitmek için Antalya’dan ayrıldığım zaman yazılmıştır. Daha onyedi yaşımda olmam ve bunları yazmam; gerçekten gariptir. Bundan bir yıl sonra İstanbul’da bir yaz akşamı; Antalya özlemimle, bu şiirin üstüne beste yapıldı ve beni anlat tek şarkı “Antalya” oldu.