Gezegene Ağıt

Kolombiya'da 12 yaşındaki Omayra Sanchez, Nevado del Ruiz Yanardağı'nın faaliyete geçmesiyle oluşan enkazın altında kaldı.60 saat sonra öldü.

Nefret naralara çıkmıyor mu hiç içinizden?
Yürürken bu kalabalıkta
Birbirini umursamayan hiçlik denizinde
Göz bebekleriniz kızarmıyor mu?

Ellisinde bir kadın yatıyor
Mecidiye köy kaldırımlarında
Kimin anası kimin kızı bilinmeden
Bakılmadan üzerinden atlanıyor,
Bu görünmez büyük köyün içinden.

Ağıtlar yakar, yaralar alır insan
Ama birlikte aşılır duvarlar.
Tutunmayı unuttukça yalnızlaşır.
Ve bıraktığınızda koşmayı,
Eşyasız odalara benzer; sessiz ve soğuk.

Yok, oluyor altı milyar can
Cennet elimizdeyken, savuruyoruz etrafa
Kayboluyoruz birbirimizden ayrıldıkça.
Derdimizi içimize gömdükçe,
Çöküyoruz en dip çukura.

Tatminlerimiz kusurlarımız oluyor,
Suskunluğumuz yalnızlığımız.
Cehaletimiz ise kaderimiz sayılıyor.
Her şey elimizdeyken arıyoruz.
Ne olduğunu bilmeden.

Yorgun düşen insanlar selini
Yararken düşünüyor bunca sesi
Kulaklarını deliye çeviren gerçeği
Yılmadan her güne başladığını düşündürüyor.

Aile ile doğar insan ama yalnız ölür derler
Çaba göstermek, ruhunu açmak başkalarına
Birleştirmez mi insanları, aile yapmaz mı?
Dertleri başkalarına vurarak insan,
Kaybeder geleceğini,
Bir insan ne olacak ki diyerek.

Üzülüyorum bu âdemoğluna,
Hayatımda değer verdiğim onca varlığın
Kıymet sayılmaması uğruna.
Sunduğum sevginin,
Bir hiç olduğunu görmek mi?
Acı
Yoksa
Sunduğum sandığım sevginin,
Sadece gizemim olduğunu kabullenmek mi?

Ben sadece gerçekle savaştım,
Genç yaşta olgun davranmakla.

Üzülüyorum bu âdemoğluna ve geleceğime,
Bu yalnız yaşama,
Yalnızlığa,
Aşk denen entrikalar tiyatrosuna,
Arkadaşlık denen boynumdaki halata,
Aileme,
Toprağıma
Ve hayatımda en önem verdiğim;
Çocuklara
Üzülüyorum…

İsmail Andaç Iltar
16.03.2006


Pakistan'daki kampta hayata veda eden bir Afgan mülteci çocuk cenazesi için hazırlanıyor.